ملاصدرا می گوید:
خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان
اما به قدر فهم تو کوچک می شود
و به قدر نیاز تو فرود می آید
و به قدر آرزوی تو گسترده می شود
و به قدر ایمان تو کارگشا می شود
یتیمان را پدر می شود و مادر
محتاجان برادری را برادر می شود
عقیمان را طفل می شود
ناامیدان را امید می شود
گمگشتگان را راه می شود
در تاریکی ماندگان را نور می شود
رزمندگان را شمشیر می شود
پیران را عصا می شود
محتاجان به عشق را عشق می شود
خداوند همه چیز می شود همه کس را...
به شرط اعتقاد
به شرط پاکی دل
به شرط طهارت روح
به شرط پرهیز از معامله با ابلیس
بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا
و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف
و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاک
و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار
و بپرهیزید از ناجوانمردی ها، ناراستی ها، نامردمی ها...
چنین کنید تا ببینید چگونه
بر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند
در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان می کند
و در کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند

مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمیشود؟؟؟
"آیا خدا برای بنده خویش کافی نیست؟

الهی

در جلال رحمانی

در کمال سبحانی

نه محتاج زمانی و نه ارزومند مکانی

نه کس به تو ماند و نه به کسی مانی

پیداست در میان جانی

بلکه جان زنده به چیزیست که تو

انی

دنيا را بد ساختند
کسي را که دوست داري، دوستت ندارد
کسي که تو را دوست دارد، تو دوستش نداري
اما کسي که تو دوستش داري، و اوهم دوستت دارد؛
به رسم و آئين زندگاني به هم نمي رسند.
و اين رنج است؛
زندگي يعني اين.

پس   زندگی سخت نیست  سختی زندگیست .

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
داستان غم پنهانی من گوش کنید
قصه بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی
سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی
* * *
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم
عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم
بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم
کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
* * *
نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت
سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت
اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
* * *
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او
شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد
* * *
چاره اینست و ندارم به از این رای دگر
که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر
بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر
بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود
من بر این هستم و البته چنین خواهدبود
* * *
پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی‌ست
حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی‌ست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکی‌ست
نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکی‌ست
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
* * *
چون چنین است پی کار دگر باشم به
چند روزی پی دلدار دگر باشم به
عندلیب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمه‌ی گلزار دگر باشم به
نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش
سازم از تازه جوانان چمن ممتازش
* * *
آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست
می‌توان یافت که بر دل ز منش یاری هست
از من و بندگی من اگر اشعاری هست
بفروشد که به هر گوشه خریداری هست
به وفاداری من نیست در این شهر کسی
بنده‌ای همچو مرا هست خریدار بسی
* * *
مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است
راه سد بادیه‌ی درد بریدیم بس است
قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است
اول و آخر این مرحله دیدیم بس است
بعد از این ما و سرکوی دل‌آرای دگر
با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر
* * *
تو مپندار که مهر از دل محزون نرود
آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود
وین محبت به سد افسانه و افسون نرود
چه گمان غلط است این ، برود چون نرود
چند کس از تو و یاران تو آزرده شود
دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود
* * *
ای پسر چند به کام دگرانت بینم
سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم
مایه عیش مدام دگرانت بینم
ساقی مجلس عام دگرانت بینم
تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند
چه هوسها که ندارند هوسناکی چند
* * *
یار این طایفه خانه برانداز مباش
از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش
می‌شوی شهره به این فرقه هم‌آواز مباش
غافل از لعب حریفان دغا باز مباش
به که مشغول به این شغل نسازی خود را
این نه کاری‌ست مبادا که ببازی خود را
* * *
در کمین تو بسی عیب شماران هستند
سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند
داغ بر سینه ز تو سینه فکاران هستند
غرض اینست که در قصد تو یاران هستند
باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری
واقف کشتی خود باش که پایی نخوری
* * *
گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت
وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت
شد دل‌آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت
با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت
حاش لله که وفای تو فراموش کند
سخن مصلحت‌آمیز کسان گوش کند

آتش شهوت

پدر آنشب اگر خوش خلوتی پیدا نمیکردی

تو ای مادر اگر شوخ چشمیها نمیکردی

تو هم ای آتش شهوت شرر بر پا نمیکردی

کنون من هم به دنیا بی نشان پیدا نمیکردی

پدر آنشب جنایت کرده ای شاید نمیدانی

به دنیایم هدایت کرده ای شاید نمیدانی

از این بابت خیانت کرده ای شاید نمیدانی

آری خیانت کرده ای افسوس نمیدانی

کاشکی اجازهی مرگ و زندگی  آدما دست خودشون بود !!!

بگو نیستم بگو رفته بگو دستاشو شکستن
بگو رویا شو گرفتن بگو دنیاشو شکستن

بگو گفته دیگه هرگز نمیخواد ما رو ببینه
بگو خسته از زمونه ست بگو عاصی از زمینه

بگو رفته که نباشه! قسم رفتنو خورده
بگو شاکیه ....نه اصلا... چه میدونم؟ بگو مرده

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
می رم و بر نمیگردم که دلم خونه دوباره
که نگام ابری درده ولی داره خون میباره

قید موندنو یه عمره زده م و فکر فرارم
می رم و با کسی اینجا دیگه هیچ کاری ندارم

میرمو تنها میمونم  تا اگه شعری سرودم

نه واسه چشمای هرزت  ؟؟؟؟واسه ای دلم بخونم

 میرمو اینقدر میمونم  تا یه روز بی تو بمیرم

لا اقل روزی که مردم  چشمای تو رو نبینم !!

شعر ازنویسنده: محمد نویری [http://noveiri.blogfa.com]

قصه ی سفر !!!

می ری سفر برو ولی عاشقیامو پس بیار

 اشکا فدای قدمت ولی چشامو پس بیار

نفس نفس صدا شدم برای از تو دم زدن

باشه !نمی مونی نمون ولی صدامو پس بیار

همیشه حتی توی خواب تو رو تو فردام میدیدم

فردا باشه واسه خودت  گذشته هامو پس بیار

سکوت کوچه های شب با پرسه مون نمی شکست

سکوت کوچه واسه تو  صدای پامو پس بیار

عشق تو خون تو رگام تموم تار و پود من

عشق  و جنون و بی خیال خون رگامو پس بیار

نت به نت غرور من چکید و پات ترانه شد!

 می ری برو خوب به درک ترانه هامو پس بیار

برای پریدن مجالی نبود ...

ومن بالهای تو را

دو خورشید پیش از عبور سحر

سوختم...

تو رفتی...

و من سوگوار

دل مرده ام را سپردم به خاک...

و با سوزن بی کسی

دو چشم پر آشوب خود را

به راهی که پر بود از لحن آرام رفتار تو

دوختم ...